| تبليغات | X |
آشفته زمانی است
یا رب کمکم کن
اُفتِ زندگانی است
یا رب کمکم کن
دوباره فصل دلتنگیهایم آغاز شده .
باز هم کلافه گی و بیتابی هایم به اوج رسیده .
بیداریهای شبانه ، روحم را خسته و جسمم را فرسوده کرده .
نمیدونم دلتنگ کی هستم !
یا که بیتابیم از برای چیه ؟
فقط احساس خفگی دارم .
حوصله هیچ کس و هیچی رو ندارم.
حرفای دیگران خستم میکنه و همش در حال فرارم.
گویی پوسته ی تنم تاب و تحمل روح خستم رو نداره.
دل بیتابم چنان متلاطمه که خودشو دائم به درو دیوار سینه ام میکوبه
تا شاید رهایی پیدا کنه.اما چه حاصل فقط اضطرابم بیشتر میشه.
گاهی دوست دارم اونقدر گریه کنم تا سبک سبک بشم ،
اونوقت از اشکهام سیلابی روان بشه و همه دلتنگیامو
با خودش ببره .اما اینم فقط یه آرزو و یه رویاست ،
چون تازگیها اشک هم با من سر ِ یاری نداره.
گاهی یاد کودکیهام آرومم میکنه.
ای کاش هنوز هم همچون زمان کودکی فارغ از هر چه غم و غصه بودم .
ای کاش زندگی چون مسابقه ای کودکانه بود و
تو باد ، بادبادکهامون رو تا آسمون هفتم بالا میبردیم .
ای کاش تو رویاهامون روی شاخه های سرو تاب می انداختیم ،
و دستمون رو از اون بالا برای چیدن خوشه های ستاره دراز می کردیم.
ای کاش هنوزم میتونستیم بال فرشته هارو عاریه بگیریم و
برای چیدن ستاره دلخواهمون تا ته آسمون بپریم .
ای کاش هنوز بازی با گلبرگهای گل سرخ رو از یاد نمیبردیم ،
که جواب دلمون رو با آخرین گلبرگ گل بگیریم.
ای کاش هنوزم رقصیدن زیر بارون رو فراموش نمیکردیم ،
به این نشون که فرشته ها تو آسمون عروسی گرفتن .
ای کاش هیچ کس بال پروانه و سوختنش رو کنار شمع فراموش نمیکرد.
دیگه طنین صداها بوی خاک بارون خورده رو ندارن.
این روزها گریه ها ، خنده ها و حتی نفس کشیدنهامون اجباری شده.
این روزها عشق بی معنا ترین واژه محسوب میشه ،و همه ی عشقها
زود گذر و مجازی شدن و حرمت این کلمه ی آسمونی رو زیر پا له کردن .
ای کاش روی رویاهامون خط دلتنگی کشیده نمی شد .
دیگه کسی برای دیگری وقت نمیذاره تا درد دلشو گوش کنه ،
چرا که همه خودشون به نوعی دردِ دل شدن .
اما تا کجا و تا به کی ؟؟؟
نمیدونم !!!
فقط میدونم یه دنیا خستگی و دلتنگی تو وجودم لونه کرده .همین و بس ...
ای کاش همیشه زندگی رو یه بازی کودکانه میدیدیم ،
اونوقت تنها چیزی که برامون میموند یه خنده ی از ته دل کودکانه بود ،
که اونم مدتهاست فراموش شده ...
مهربانم !
بالهای آسمانیم از سنگینی و بار ،تعلَقات زمینی
توان پرواز را ندارند.
معبودم !
یاری ام کن تا دوباره بالهای پروازم
مرا به اوج رسانند.
خدایا ! هدایتم فرما ...!!!
" مرا بپذیر "
نمیدانم برای رسیدن به تو ،
از چه باید می گذشتم .
اصلا چه دارم ؟
که در راه تو ار آن گذشت کنم .
سرمایه ام تهی است ،
جز دلی پر درد و روحی خسته ،
و بغضی همیشگی در گلو ...
دلی که از همه بریده است ،
بغضی که بی هیچ بهانه ای میشکند ،
و روحی که هوای پرواز در سرمی پروراند .
پرواز به سوی تو .
لذت از خود گذشتن را ،
با طعم خیس باران
و لمس عشقت ،
همراه با عطر یاسهای رازقی
در راه تو ،
برای همیشه احساس می کنم .
در پشت فاصله های بارانی ،
در غباری از مه ،
بغض کهنه و گریه هایم را به جا میگذارم .
برای رفع عطش ،
روح تشنه ام را با ،
طعم باران عشقت ،
و برای آرامش ابدی ِ این روح خسته ،
دل به آسمان می زنم.
برای یافتنت از ابرها می گذرم .
بدان تو را تا همیشه میخواهم ،
مهربانم ،
مرا بپذیر !!!...
