| تبليغات | X |
خدا اشک رو برای خاموش کردن آتش درون آفرید....
مست جفاها نکنی ، ور بکنی وا دل من
قرض کنی بر تن من ، شاد شود دشمن من
وانگه از آن خسته شود ، یا دل تو یا دل من
وا دل من ، وا دل من
واله و شیدا دل من ، بی سر و بی پا دل من
وقت سحرها دل من ، رفته به هر جا دل من
مرده و زنده دل من ، گریه و خنده دل من
خواجه و بنده دلم من ، از تو چو دریا دل من
وا دل من ، وا دل من
واله و مجنون دل من ، شیشه پر خون دل من
طایفه گردون دل من ، فوق ثریا دل من
وا دل من ، وا دل من
همیشه فکر کن تو یه دنیای شیشه ای زندگی میکنی.
وقتی به طرف کسی سنگی پرت میکنی اول دنیای شیشه ای خودتو میشکنی.......
من عاشقم ،عاشق ستاره های صبح ،عاشق هر آنچه که نام تو در اوست
وعاشق هر چی که خاطر تورو در من زنده میکنه...........
هر کس هر چی میخواد بگه.،من این هدیه رو به هر کسی نمیدم
فقط برای خود خودته.......
تقدیم به کسی که بی نهایت برام عزیز بوده وهست ودر حال حاضر فقط رد پایی از اون به یادگار مونده.
هر کجا هست براش آرزوی سلامت دارم که این تنها آرزوی من برای این عزبزه !........
تا تو هستی و غزل هست دلم تنها نیست
محرمی چون تو هنوزم به چنین دنیا نیست
از تو تا ما سخن عشق همان است که رفت
که در این وصف زبان دگری گویا نیست
بعد تو قول و غزل هاست جهان را اما
تو چه رازی که به هر شیوه تو را میجویمتازهمی یابمو باز- اتاثریپیدانیستشب که آرام تر از پلک تو را می بندمبا دلم طاقت دیدار تو تا فردا نیستاین که پیوست به هر رود که دری باشداز تو گر موج نگیرد به خدا دریا نیستمن نه آنم که به توصیف خطا بنشینماین تو هستی که سزاوار تو باز اینها نیست
********************************************
اشک رازیست ؛لبخند رازیست ،عشق رازیست
اشک آن شب لبخند عشقم بود .
چیزی نیستم که بگویی ؛نغمه نیستم که بخوانی ،صدا نیستم که بشنوی
یا چنان جیزی که ببینی ، یا چیزی چنان که بدانی ........
من درد مشترکم ،مرا فریاد کن .
درخت بات جنگل سخن میگوید ، علف با صحرا
ستاره با کهکشان ومن با تو سخن میگویم .
نامت را به من بگو ، دستت را به من بده
حرفت را به من بگو ،قلبت را به من بده
من ریشه های تو را دریافتم
با لبخند برای همه لبها سخن گفتم و دستهایت با دستان من آشناست .
در خلوت روشن با تو گریستم برای خاطر زندگان ،
ود ر گورستان تاریک با تو خوانده ام زیبا ترین سرودها را ،
زیرا که مردگان این سال عاشقترین زندگان بوده اند.
دستت را به من بده ،دستهای تو با من آشناست .
ای دیر یافته با تو سخن میگویم ،
بسان ابر که با طوفان ،بسان علف که با صحرا
بسان باران که با دریا ،بسان پرنده که با بهار ،
بسان درخت که با جنگل سخن میگوید.
زیرا که من ریشه های تو را دریافتم ،زیرا که صدای من با صدای تو آشناست......
ساخت ما را هم او که می پنداشت.....به یکی جرعه اش خراب شدیم
باز هم برای تو
متنفرم از این دنیا که آدم ها توش نمیتونن فریاد بکشن
باید بی صدا بشکنن که حتا صدای شکستنشون دیگران را ناراحت نکنه
متنفرم از هرچی اماست
اما .... این بغض های انباشته در گلو خفه ام میکنه
مردم از این دلخوشی که فردا روز دیگری ست
***************************************************
گریه کن گریه قشنگه، گریه سهم دل تنگه
گریه کن گریه غروره ، مرحم این راه دوره
سر بده آواز هق هق ، خالی کن دلی که تنگه
گریه کن گریه قشنگه ، گریه قشنگه ،
گریه سهم دل تنگه ،گریه کن گریه قشنگه
عاشق هر قطره از بارون نگاهت شده بودم ،که بهم گفت بمون ،اینجا آخر دنیا نیست........
تو آسمانی و من ریشه در زمین دارم
همیشه فاصله ای هست - داد از این دارم
قبول کن که گذشته ست کار من از شک
که سالهاست به تنهاییم یقین دارم
تو نیز دغدغه ات از دقایقت پیداست
مرا ببخش که چشم نکته بین دارم
بخوان و پاک کن و نام خویش را بنویس
به دفتر غزلم- هر چه نقطه چین دارم
کسی هنوز عیار تو را نفهمیده است
منم که از تو به اشعار خود نگین دارم
آیینه
راستش میخواستم امشب کمی درد دل کنم کمی سبک بشم ، ولی دیدم این شعرا هم به
حرفای دلم خیلی نزدکه.دیگه به هیچکس نمیشه اعتماد کرد.هر کسی رو میبینی یه خنجر
دستش گرفته تا از پشت تورو نشونه بگیره.
فقط خیلی دلم پر و گرفته ، دیگه گریه هم سبکم نمیکنه. به کسی هم نمیتونم بگم .
شاید یه روز همینجا ریختمشون بیرون
چون بهترین همدم تنهاییهام اینجا شده.
.
به پای تو هدر شدم ،یه عمره دربدر شدم
همیشه در سفر شدم ، حالا میایی میگی برو
هم سوختم و ساختم برات، آبرومو باختم به پات
شدم دلیل خنده هات ِحالا میایی میگی برو
نازکتر از گل نشنیدی ،به عشق پاکم خندیدی
حرفامو کاش میفهمیدی، سهم من از عشق این نبود
نفس بودی نه یک هوس، هیشکی نبود تو بودی بس
سهم من از تو خاطره ست، حالا میایی میگی برو
محض رضای عاشقی، برو ولی نگو که من
پرنده برگشتم آخه ، بهت میخندن خوب من
آخه خنوزم بعضی ها ، راست و دروغ و میدونن
یه عده عاشق حیله رو ، از توی چشمات میخونن
گذاشتی عاشقت بشم ، بعد بری تنهام بذاری
خوب که خراب تو شدم ، بگی که دوستم ندتری
سرم تو کارم بود و بس ،سر زده از راه اومدی
گفتم ستاره نمیخوام ، گفتی که از ماه اومدی
به پای تو هدر شدم ، یه عمره دربدر شدم
همیشه در سفر شدم ، حالا میایی میگی برو
هم سوختم و ساختم برات، آبرومو باختم به پات
شدم دلیل خنده هات ِحالا میایی میگی برو
لالایی
خوابیدی بدون لالایی و قصه
بگیر آسوده بخواب بی درد و غصه
دیگه کابوس زمستون نمیبینی
توی خواب گلهای حسرت نمی چینی
دیگه آفتاب چهره تو نمیسوزونه
جای سیلی های باد روش نمیمونه
دیگه بیدار نمیشی با نگرونی
یا با تردید که بری یا که بمونی
رفتی و آدمکها رو جا گذاشتی
قانون جنگل رو زیر پاگذاشتی
اینجا قهرن سینه ها با مهربونی
تو ، تو جنگل نمیتونستی بمونی
دلتو بردی با خود به جای دیگه
اونجا که خدا برات لالایی میگه
میدونم میبینمت یه روز دوباره
توی دنیایی که آدمک نداره
از دست تو نیست ،دلٍ من از گریه پٍٍْره
مثل تو طاقت نداره ،واسه تو هر دم میباره
دیگه اشکای من ، طاقت موندن ندارن
نباشی بی تو باز میمیرن، میریزن
بی تو هر دم میبارن
تو تموم دنیامی ،تو تموم حرفامی
تو همه ی لحظه ی گرم عاشق بودنی
یه ستاره داره چشمک میزنه از آسمون
داره دلمو میبره به یه جای بی نام و نشون
ستاره همون چشمای توِ ، تو آسمون
داره پرپر میزنه دلم واسه دیدن اون
تو تمومٍ دنیامی ؛تو تموم حرفامی
تو همه ی لحظه ی گرم عاشق بودنی
( تو تمام دنیام هستی )
می آیدها شب و روزت همه بيدار كه آيد شايد كور شد ديده بر اين كوره ره شايدها شايد- اي دل كه مسيحا نفست آمد و رفت باختي هستي خود بر سر مي آيدها به ساعت نگاه مي كنم حدود سه ي نصفه شب است چشم ميبندم تا مبادا چشمانت را از ياد برده باشم و طبق عادت كنار پنجره مي روم سوسوي چند چراغ مهربان و سايه هاي كش دار شب گردان خميده و خاكستري گسترده بر حاشيه ها و صداي هيجان انگيز چند سگ و بانگ آسماني چند خروس از شوق به هوا مي پرم چون كودكي ام و خوش حال كه هنوز معماي سبز رودخانه از دور برايم حل نشده است آري! از شوق به هوا مي پرم و خوب ميدانم سال هاست كه مرده ام
عاقبت ما کشتی دل را به دریای جنون انداختیم
عاقبت عشق زمینی را به عشق آسمانی باختیم
تا، رها گردیم از دلواپسی ، در آن سوی خط زمان
ما در عرش کبریایی ، خانه ای از جنس ایمان ساختیم
با توام ای بنیانم ، با توام ای مهربانم
ای تو خورشید فروزان ، من شبم شب را بسوزان
کوچک اما قطره بودن ،راهی ام کن سوی دریا
عاقبت باید رها شد ، روزی از زندان دنیا
سیر در دنیای معنا ، بی زمان و بی مکان
وصل در عین جدایی ، زندگی با جان ِ جان
عاشقان در شوق پروازند از این خاکدان
چونکه باشد پای یک عشق خدایی در میان
عشق مثل پرنده می مونه ،اگه شل بگییریش می پره ،اگه سفت بگیری میمیره
باید طوری تو دستات بگیریش که خوابش ببره !......
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
از اشک پرسیدم چرا اومدی ؟
گفت :آخه تو چشات کسی هست که دیگه جای ما نیست.......
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
رفت از بر من آنکه مرا مونس جان بود
دیگر به چه امید در این شهر توان بود
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
هیچگاه چشمانت را برای کسیکه مفهوم نگاهت را نمی فهمد
گریان نکن ............
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
دلم شکست کسی صدایش را نشنید ، آری چه بیصدا دلم را شکستند......
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
گفته بودی آسمونی ! من برات پرنده میشم
تو این بازی آخر من بودم که پرنده شدم ....
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
پرسید یکی که عاشقی چیست ؟گفتم که چو ما شوی بدانی........
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
دل را غنچه کن گر میتوانی ، پریشان کردن دلها هنر نیست.......
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
بوسه نجوای عاشقانه ای است که به جای گوش به لب گفته می شود
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
شبهای دراز بی عبادت چه کنم
طبعم به گناه کرده عادت چه کنم
گویند خدا گناه را می بخشد
او بخشد و من از خجالت چه کنم ..........
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ساعتی میزان این و ساعتی میزان آن
بعد از این میزان خود باش تا شوی موزون خویش
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
چه لازمست یکی شادمان و من غمگین
یکی به خواب و من اندر خیال او بیدار.....
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
هیچکس با من نیست ، مانده ام تا به چه اندیشه کنم
چه غریبانه شبی است ، شب تنهایی من...........
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
زندگی زندانیست که پر از وسوسه است
و من افسوس ، به آن معتادم ،مثل بذری به خاک.....
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
کنم هر شب دعایی از دلم بیرون رود مهرش ، ولی آهسته می گویم
خدایا بی اثر باشد ....
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
فراموشم مکن هرگز، که من هرگز فراموشت نخواهم کرد
تو در من آتشی هستی که ، خاموشت نخواهم کرد !!!.......
با توام ای سهراب
ای به پاکی چون آب
یادته گفتی بهم ؟
( تا شقایق هست زندگی باید کرد )
نیستی سهراب ببینی که شقایق هم مرد
دیگه باید به چی دل رو خوش کرد؟
یادته گفتی بهم ؟
(اومدی سراغ من
نرم وآهسته بیا
که مبادا ترکی برداره
چینی نازک تنهایی من!)
اومدم آهسته
نرم تر از یک پر قو
خسته از دوری راه
خسته و چشم به راه
یادته گفتی بهم ؟
(عاشقی یعنی دچار )
فکر کنم شدم دچار
تو خودت گفتی....
( چه تنهاست ماهی اگه دچار دریا باشه)
آره تنها باشه
یار غمها باشه
یادته میگفتی ؟...
(گاه گاهی قفسی میسازم
می فروشم به شما
تا با آواز شقایق که در آن زندانیست دل تنهاییتان تازه شود؟)
دیگه حتی اون شقایف که اسیر قفسه
سهراب
ساحل یک نفسه
نیست که تازه کنه
این دل تنهای منو
پس کجاست اون قفس شقایقت ؟
منو با خودت ببر به قایقت
راست میگفتی....
( کاش مردم دانه های دلشان پیدا بود )
آره
کاشکی دلشون شیدا بود
من به دنبال یه چیزبهترینم سهراب
تو خودت گفتی بهم..
(بهترین چیز رسیدن به نگاهیست که از حادثه ی عشق تر است )
از بار گنه شد تن مسکینم ،پست
یا رب !چه شود اگر مرا گیری دست
گر در عملم آنچه تو را شاید ،نیست
اندر کرمت ، آنچه مرا باید ، هست.........................
سد این نگاه و بشکن ،فاصله سزای ما نیست
تو بمون واسه همیشه ،این جدایی حق ما نیست
بودن تو آرزومه حتی واسه ی یه لحظه ، میمیرم بی تو
خوندن من یه بهانه س ، یه سرود عاشقانه س
من برات ترانه می گم ،تا بدونی که باهاتم
تو خودت دلیل بودنم ، بی تو شب سحر نمیشه ،میمیرم بی تو
من عشقت رو به همه دنیا نمی دم
حتی یادت رو به کوه و دریا نمی دم
با تو می مونم واسه همیشه
اگه دنیا بخواد من و تو تنها بمونیم
واست میمیرم جواب دنیارو می دم
با تو می مونم واسه همیشه
خاطرات تو رو چه خوب چه بد حک می کنم
توی تنهاییهم فقط به تو فکر می کنم
با تو می مونم واسه همیشه.....................................
اکر غم دل را به آبشار می گفتم از ریزش باز می ماند
اگر با نخل در میان می نهادم ،قد دو تا می ساخت
اما تو که از آن با خبری زمزه کنان می گذری و بر من نظر می کنی .
غم دل را به آبشار می گویم تا اگر از ریزش باز نایستد ،
غم دل را با نخل در میان می نهم تا اگر قد دو تا نساخت ،
لااقل سایه خود را از تن خسته ام دریغ ندارد .
با آنکه از عجز و زاری شرم دارم
بارها گفتمت که غم دل با من چه می کند ،
اما تو نه آب دیده بر من فشاندی و نه از سایه ات سایه بر من افکندی........
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
بعضی وقتا آدم اونقدر دلش از روزگار می گیره که دوست
داره دلش و چشمش مثل همین بارون بباره،
آی که چقدر امروز خودم دلم گرفته اما چاره ندارم ،
چونکه مجبورم بسوزم و بسازم و هیچوقتم لب به شکایت
باز نکنم. پس ببار دل من ، ببار 
|
| |
| داستان عشق و دیوانگی (حتمآ بخونید) | |
|
زمانهای قدیم وقتی هنوز راه بشر به زمین باز نشده بود فضیلتها و تباهی ها دور هم جمع شده بودند. ذکاوت! گفت : بیایید بازی کنیمٍ ، مثل قایم باشک دیوانگی ! فریاد زد:آره قبوله ، من چشم میزارم چون کسی نمی خواست دنبال دیوانگی بگردد همه قبول کردند. دیوانگی چشم هایش رابست و شروع به شمردن کرد!! یک..... دو.....سه ... همه به دنبال جایی بودند تا قایم بشوند نظافت خودش را به شاخ ماه آویزان کرد. خیانت داخل انبوهی از زباله ها مخفی کرد. اصالت به میان ابرها رفت و هوس به مرکززمین به راه افتاد دروغ که می گفت به اعماق کویر خواهد رفت ، به اعماق دریا رفت ! طعم داخل یک سیب سرخ قرار گرفت. حسادت هم رفت داخل یک چاه عمیق . آرام آرام همه قایم شده بودند و دیوانگی همچنان می شمرد:هفتادوسه،...... هفتادو چهار اما عشق هنوز معطل بود و نمی دانست به کجا برود. تعجبی هم ندارد قایم کردن عشق خیلی سخت است. دیوانگی داشت به عدد 100 نزدیک می شد که عشق رفت وسط یک دسته گل رز و آرام نشست دیوانگی فریاد زد، دارم میام، دارم میام همان اول کار تنبلی را دید. تنبلی اصلا تلاش نکرده بود تا قایم شود!د بعدهم نظافت را یافت و خلاصه نوبت به دیگران رسیداما از عشق خبری نبود. دیوانگی دیگر خسته شده بودکه حسادت حسودیش گرفت و آرام در گوش او گفت :عشق در آن سوی گل رز مخفی شده است. دیوانگی با هیجان زیادی یک شاخه از درخت کند و آنرا با قدرت تمام داخل گلهای رز فرو کرد . صدای ناله ای بلند شد . عشق از داخل شاخه ها بیرون آمد، دستها یش را جلوی صورتش گرفته بود و از بین انگشتانش خون می ریخت. شاخه ی درخت چشمان عشق را کور کرده بود. دیوانگی که خیلی ترسیده بود با شرمندگی گفت حالا من چکار کنم؟ چگونه میتونم جبران کنم؟ عشق جواب داد: مهم نیست دوست من، تو دیگه نمیتونی کاری بکنی ، فقط ازت خواهش می کنم از این به بعد یارمن باش . همه جا همراهم باش تا راه را گم نکنم . واز همان روز تا همیشه عشق و دیوانگی همراه یکدیگر به احساس تمام آدم های عاشق سرک می کشند | |
ابلیس شبی رفت به بالین جوانی آراسته با شکل مهیبی
گفتا که منم مرگ واگر خواهی زنهار باید بگزینی تویکی زین سه خطر را
یا آن پدر پیر خودت را بکشی یا بشکنی از مادر خود سینه وسر را
یا خود ز می ناب بنوشی دو-سه ساغر تا آنکه بپوشم ز هلاک تو نظر را
لرزید ازاین بیم جوان برخود و جاداشت کز مرگ فتد لرزه به تن ضیغم نر را
گفتا پدر و مادر من هردو عزیزند هرگز نکنم ترک ادب این دو نفر را
لیکن چو به می دفع شر ازخویش توان کرد مینوشم و با آن بکنم چاره شر را
جامی دو بنوشید و چو شد خیره ز مستی هم مادر خود زد وهم کشت پدر را
........
همه شب بر آستانت بنشينم به گدائي به خدا كه اين گدائي ندهم به پادشاهي
از شبنم عشق خاك آدم گل شد** شوري برخاست فتنه اي حاصل شد
سر رشته عشق بر رگ روح زدن **يك قطره از آن چكيد و نامش دل شد
مرا عجز و تو را بيداد دادند به هر كس هر چه بايد دادند
برهمن را وفا تعليم دادند صنم را بي وفايي ياد دادند
گران كردند گوش گل پس آنكه به بلبل فرصت فرياد دادند
زندگي جز قماري بيش نيست ***شادي و غم هر دو را خود ساختيم
گر به شادي بگذرد ما برده ايم*** گر شود طي دوره غم باختيم
به يادت داغ بر دل مي نشانم ز ديده خون به دامن مي فشانم
چون ني گر نالم از سوزه جدائي نيستان را به آتش مي كشانم
بابا چرا هیچکی نظر نمیده
زندگی
زندگی گل زردی است بنام غم ، فریاد بلندی است بنام آه ، آئینه شکسته ایست بنام دل
مروارید طلایی است بنام اشک .
نام : گمنام شهرت : آواره
شغل : عاشق نام پدر: پريشان
نام مادر: گريان نام خواهر : نگران
نام برادر: انتظار نام دوست : بی خيال
محله : از ديار فراموش شدگان درد : سکوت
غزل : آه دبيرستان : عاشقان
جرم : به دنيا آمدن محکوم : به زنده ماندن
پلاک : بيکران
نشانی :شهر صفا ، ميدان وفا ، بزرگراه محبٌت ، خيابان آشنايي ، چهارراه سرگردانی ، کوچه عشق ، پلاک بيکران ، منزل چشم انتظار
چرا از مرگ مي ترسيد ؟
چرا آغوش گرم مرگ را افسانه مي دانيد ؟
بهشت جاودان آنجاست .
جهان آنجا و جان آنجاست
گران خواب ابد ، در بستر گلبوي مرگ مهربان ، آنجاست !
سكوت جاوداني پاسدار شهر خاموشي ست .
همه ذرات هستي ، محو در روياي بي رنگ فراموشي ست .
نه فريادي ، نه آهنگي ، نه آوايي ،
نه ديروزي ، نه امروزي ، نه فردايي ،
زمان در خواب بي فرجام ،
خوش آن خوابي كه بيداري نمي بيند !
سر از بالين اندوه گران خويش برداريد
در اين دوران كه از آزادگي نام و نشاني نيست
در اين دوران كه هرجا ” هركه را زر در ترازو ،
زور در بازوست “ جهان را دست اين نامردم صد رنگ بسپاريد
كه كام از يكدگر گيرند و خون يكدگر ريزند
درين غوغا فرو مانند و غوغاها برانگيزند .
سر از بالين اندوه گران خويش برداريد
همه ، بر آستان مرگ راحت ، سر فرود آريد
چرا آغوش گرم مرگ را افسانه مي دانيد ؟
چرا زين خواب جان آرام شيرين روي گردانيد ؟
چرا از مرگ مي ترسيد ؟
پدر خوب و مهربونم ،هر موقع که به خوبیهات فکر میکنم
دلم قرص میشه.از اینکه میبینم یه حامی مثل تو دارم به
خودم میبالم و از اینکه حتی برای یک لحظه احساس کنم
که بخوام یه روزی از دست بدمت پشتم و دلم میلرزه و
وحشت همه وجودمو میگیره.
پدر خوبم ، ای امید نا امیدیهام ، ای مایه غرور
و مباهات من دوست دارم. روزت مبارک
روز پدر به همه پدرای خوب و مهربون مبارک
