" مسافر "

تا کی جفا کشم زتو ، ای بیوفا برو

بگذاشتمت به مدعیان مدعا ، برو

دشمن نکرد آنچه تو کردی به دوستی

بیگانه ام دگر برو ، ای آشنا برو

امید صلح نیست دگر ، نیست نیست نیست

منشین ، منشین برو ، برو برو ای بی وفا برو

در غریبی سوختم ، هیچکس ز من یادی نکرد

در میان ناله های پر زدرد ، اشک هم مرا یاری نکرد

همچنان سوختم ، چون پروانه ای در پای شمع

اشکهای شمع هم ، دردی ز من درمان نکرد

چشمان سرخ شده ، از غایت درد درون

وای افسوس که چه گویم ، اشک هم مرا یاری نکرد

سوختم ، آتش به جانم می نشیند از غم بی همدلی

من چه گویم با همه سوز دلم ، اشک هم مرا یاری نکرد

آنچنان غم ریشه کرد ، در جان و در روح و تنم

ای دل تنها ببین ، هیچکس  ز من یادی نکرد

                                       (دلنوشته)