دلم گرفت از آسمون ، هم از زمین ، هم از زمون

                        تو زندگیم ، چقدر غمه ، دلم گرفته از همه

                        ای روزگار لعنتی ، تلخه بهت هر چی بگم

                        من به زمین و آسمون ، دست رفاقت نمیدم

" خسته ام "

 خسته ام از هجوم افکار

 خسته از این تن تب دار

 خسته از ، ناباوریها

 این همه بی یاوریها

 خسته از دل خوش کٌنکها

 برای این آدمکها

 خسته از ، هر چی که دارم

 چه خوب ، چه بد

 یا اونایی که ندارم

 خسته از ، حرفای پوشالی

 از آدمای تو خالی

 خسته از ، حرفای گفته

 حرفای سرپوش گذاشته یا نگفته

  خسته ام ، از همه ی دلتنگیا

  از این زندگی ، که همش شده ریا ...

  خسته از ، نگاه مردم

  از توقعات ، آدمای بی ترحم !!!

  خسته ام ، از زنده بودن

 دل به یاری نسپردن

 خسته ام ، خسته و تنها...!

 کاشکی ، وقتش برسه

 آروم بشه ، این تن تب دار...

                                                 معبودا             

                          سینه ام بگشا ،خطاهایم ببخشای

                         عذرم بپذیر و مرا در پناه عطوفت

                                               و

                                    مهرت قرار ده...!!!

 ( این روزا خیلی خسته ام .چراشو  نمیدونم .فقط میدونم مجبورم مثل همیشه

 لبخند به لب داشته باشم تا کسی نفهمه درونم چه غوغایی بپا شده. )

ایستاده ام 

 در نیمه ی راه  جاده ای که ،

ابتدا انتهایش نا پیداست .

به هر سو می نگرم ،

نقطه ای است نامعلوم.

آه ، که چقدر خسته ام...

کوله بارم سنگین است.

باید قدری بیاسایم.

در پناه آنچه تکیه گاهم باشد.

اما کجا ؟

به کی ؟؟؟

مانده ام تنها ...!!!

نه همسفری ،

نه امیدی

خداوندا !!!

در نیمه راه تنها رهایم مکن...!!!

خود گواهی از تنهایی گریزانم ،

یاری ام کن و مرا به مقصد برسان...!

من آن مرغم که افکندم به دام صد بلا خود را

                              به یک پرواز بی هنگام کردم مبتلا خود را

نه دستی داشتم در سر ، نه پایی داشتم در گِل

                           به دست خویش کردم ،این چنین بی دست و پا خود را

چنان از طرح وضع ناپسند خود گریزانم

                         که گر دستم دهد از خویش ،هم سازم جدا خود را